9.23.2010

tramvatik bilmem ne sendromu :(

yüzümün sağ tarafı şişti hiç bir sebep yokken sağ bademciklerim, diş etlerim, kulagım, gözüm dün ali efeyi servise bindirdim dedimki anneleri servise almıyorlar sen servisle git ben yürüyerek geleyim önce yakındaki hastaneye uğradım şişmiş evet diyerek hemen muayene etti ama enteresan bi durum var mesela elle muayene edince bademciklerin şiş diyor ağzımdan bakınca temiz kulağımda aynı dururmda neyse hemen dişcimden randevu aldım diş eti filmlerimide istedi kbb doktorum sağ alt ve üst çene komple apse yapmış bu kadar apse olmaz dedi diş hekimim ne oldu sen kendinimi sıktın felan.. tekrar kbb gittim filmleri gösterdim sorduklarını felan neticede acil psikiyatriste gitmem lazımmış TRAMVA geçiriyormuşum muhtemelen vücudumda böyle tepki vermiş hemen psikiyatr olan bi arkadaşımı aradım ben zaten senden böyle bu durum bekliyordum Ali Efe ye karşı çok obsesiftin dedi tramvatik bilmem ne sendromu dedi akşam çaya gelelim ben sana ilaç getiririrm dedi (bu doktor milleti ne rahat ya) neyse bu arada diğer doktorlar diyorki çocuğun kreşe gidiyor tramva geçiriyorsun askere gitse ne yaparsın bende ben daha ilkokula gittiğini düşünemiyorum deyip ağlıyorum herşeye ağlıyorum ilaçlarımı aldım bugün ali efeyi gönderirken daha az ağladım tabi o görmeden o beni okulun bahçesinde bekliyor sanıyo çocuğumu yalan söylüyorum diye çok kötü oluyorum ben naaptım ya ne hale geldim hemen kendime gelmem sapasağlam ayakta durmam lazım :((((((((((((((((((

11 yorum:

  1. canım çok geçmiş olsun, herşeyin sebebi stres işte ne kadar çok takmışsın okuyunca şaşırdım belki benim çocuğum yok diye böyleyim ama eminim seninki büyüycek seni hep gururlandıracak

    YanıtlaSil
  2. canım elbette anne olmak farklı bi durum ama benimkide normal değil normal anneler böyle yapmıyor bende alışcam bu duruma sanırım teşekkür ederim umarım gururlandırır :)

    YanıtlaSil
  3. geçmiş olsun canım, sanırım ikiniz de bir alışma döneminden geçiyorsunuz. kolayca atlatırsın inşallah ;)

    YanıtlaSil
  4. antigone: çok teşekkür ederim canım bu arda senin kargon geldimi

    YanıtlaSil
  5. tatlım o kadar zorki; bende bu yıl benim minik prensimi başlattım, hala ağlayarak gidiyor kreşe daha bu sabah ayrılamadık yine :( "ben akşama kadar evde kalıyımmm beni otula götüymeyin" diye bir hengame..... bugün nasıl akşam olacak bilmem.....zor yani onlara zorrr biz annelere dahada bi zor....

    YanıtlaSil
  6. özlem : valla aynen öyle işte elimde birsürü yarım iş var ama ben öylece koltukta oturuyorum hiç bişey yapamıyorum saat bugün 15:30 olmaz :(

    YanıtlaSil
  7. Allah'ın insanlara verdiği en güzel özelliklerden biri de alışmaktır. yoksa insan yaşadığı her mutsuzlukla dünyası kararır, bir daha da kendine gelemez.
    sen de alışacaksın elbette ama biraz kendini hırpalayarak demekki :( önce kendine dikkat et ki çocuğuna verebilecek şeylerin olsun. evhamlı bir anne çocuğunun kendini güvensizlik içinde hissetmesine sebep olur. sense ne güzel onun yanında hep dimdiksin. hep öyle kal. gerçekten öyle. o görmediği zamanlarda yıkılıp ağlama nöbetlerine girme lütfen.
    güzel şeyler yap, güzel şeyleri paylaş bizlerle. bizler hep buralarda bir yerlerdeyiz.

    YanıtlaSil
  8. Canım, bence bu kadar yorma beynini ve vücudunu.. Ufak tefek takıntılar obsesifliğe dönüştükçe ilerde daha da çok üzer seni, şimdiden çok geçmiş olsun diyorum, hayatının tadını çıkar ve bunu da şükrederek yapabilirsin. Bebeğin sapasağlam, hiç bir sıkıntısı yok kocaman adam oup kreşe gidiyor, daha sana üniversite diplomasını getirecek ve sen sevinç gözyaşları dökeceksin, ne güzel bi tablo olucak di mi? :))

    YanıtlaSil
  9. Geçer bu günler, sen de sonra yazdıklarına güler geçersin. Ben de benden başka yoktur diyordum. Hala 23 Nisan, 29 Ekim gibi bayramlarda, hava kapalı bile olsa ben güneş gözlükleriyle gezerim. Ama sebep? Çünkü hep ağlarım. Çocuklar eğlenir, şiir okur, oynar ben ağlarım. Oğlum ilkokula başlayacağı zaman kafayı yerim herhalde diyordum. Tek başına serviste, başka bir semte nasıl gider, gidemez, olamaz..Ama bal gibi gitti, geldi. Çok da mutluydu. "Sakın okulda kapısı kapanan wc'ye girme, o lavabo gibi garip şey var ya ona yap" diye tembih eder dururdum. Kendinden kaç yaş büyük çocuklarla aynı tuvaleti nasıl paylaşacak diye kafayı yiyordum. Zaten gittiği hiç bir yerde wc'ye girmeyen çocuk servisten inip kapıya geldiğinde çantalarla paldır küldür kendini içeri atıp tuvalete koştururdu. Kızım ayrı bi terenenni..(bu da ne demekse) 3.5 yaşında yuvaya gitmeye başladı, 2.sınıfta hala peşimden ağlıyordu. Okulda yanına yaklaşamıyordum. "tamam annecim bi kere öpücem deyip, boynuma yapışıyor bırakmıyordu." Sen de alışırsın merak etme. Arada bir oğlum "anne ben Kanada'ya mı gidip okusam" filan diyor. "Vay be" diyorum "ben onu Etiler'e bırakamıyordum, o şimdi beni bırakıp Kanada'lara gitmeye kalkışıyor". Hayat böyle . Dünkü Bugün gazetesinde çok güzel bir yazı vardı bizim gibi anneler için. Çıkabilecek hastalıklar hakkında. Öncelikle kendimize iyi bakalım. Bize bir şey olduğunda onlar için yapmamız gereken çok basit işleri bile yapamıyoruz. Ben tam oğlumun oks sınavları için koşturduğum sırada rahatsızlandım ve değil her şeyleriyle ilgilenmeyi, yattığım yerden kalkıp gittiklerini bile göremiyordum. Allah hepsini, hepimizi korusun. Bir de bu aşırı korumacı tavrımızla onları da rahatsız ediyoruz. Onlar da okula gittiklerinde bizim için endişelenip meraklanıyorlar. Neyse çok uzattım, kendine iyi bak. Tevekkülü elden bırakmayalım.

    YanıtlaSil
  10. Ay iki defa uzun bi yorum yazdım ama kaydedildiğini göstermedi, sayfa bomboş kaldı. Geldiyse sadece birini yayınlarsın canım ya..

    YanıtlaSil
  11. fuska, dilekce,lila handcraft çok teşekkür ederim destekleriniz için ama sanırım artık alışmaya başlıyorum ama uzun uzun yorum yazıp yanımda olmaya çalışmış destek verip empati yapmışsınız gerçekten çok teşekkürler :)))))))))

    YanıtlaSil